Działy

Mapa strony →

PL

Wady spoin i kontrola

Katalog wad wg ISO 6520, przyczyny, naprawa, metody badań.

Wada prawie nigdy nie bierze się sama z siebie. Za każdą stoi konkretna przyczyna w parametrach, przygotowaniu albo materiale dodatkowym — i powtarza się dopóty, dopóki nie zostanie usunięta.

Klasyfikacja międzynarodowa ISO 6520-1 dzieli wszystkie niezgodności na sześć grup: pęknięcia, pustki, wtrącenia stałe, przyklejenia i brak przetopu, wady kształtu, pozostałe. Każdej nadano numer i to on trafia do protokołu badań — znać go powinien nie tylko kontroler.

Ważne rozróżnienie, które bywa mylone: każde odchylenie od idealnej spoiny to niezgodność, a wadą staje się dopiero wtedy, gdy przekracza poziom jakości przyjęty dla konstrukcji. Pory 0,3 mm przy poziomie D są normą, te same pory przy poziomie B to brak. Wyjątek jest jeden: pęknięcie jest niedopuszczalne na każdym poziomie.

Częste pytania

Która niezgodność jest najgroźniejsza?

Pęknięcie i brak przyklejenia: nie mają dopuszczalnego wymiaru na żadnym poziomie jakości i rosną pod obciążeniem. Pęcherze i podtopienie w granicach normy konstrukcji nie zniszczą, a pęknięcie zniszczy niezależnie od długości.

Znaleziono wadę — przespawywać całą spoinę?

Nie, wycina się odcinek z zapasem po obu stronach granic wady, czyści i przespawuje. Ważniejsze jest co innego: usunąć przyczynę. Jeśli to wodór albo brud na brzegach, powtórne spawanie tym samym sposobem da ten sam efekt.

Jak sprawdzić, czy wada mieści się w normie?

Po poziomie jakości z rysunku: B, C albo D wg ISO 5817. Limit prawie zawsze zadano wzorem od grubości z bezwzględnym pułapem, więc ta sama wartość przy różnych grubościach czyta się inaczej. Liczy to kalkulator dopuszczalnych wad.