Drut się rwie, szarpie albo nie idzie
Tor podawania to łańcuch pięciu węzłów i zawieść może każdy. Poniżej diagnostyka po objawach: każdy znak wskazuje konkretne miejsce, a nie „półautomat nawala”.
Po objawie
| Co się dzieje | Gdzie szukać | Co zrobić |
|---|---|---|
| Łuk „tańczy”, długość ciągle się zmienia | Zużyta końcówka prądowa | Wymienić: otwór się rozbija i przestaje trzymać drut w osi |
| Drut idzie szarpnięciami | Kanał węża | Przedmuchać, wymienić; sprawdzić, czy kanał jest pod właściwą średnicę |
| Rolka się kręci, drut stoi | Docisk albo rowek rolki | Dokręcić docisk, założyć rolkę pod swoją średnicę i typ drutu |
| Drut zgniata się przed rolkami | Za mocny docisk albo zator dalej | Poluzować docisk i usunąć zator — inaczej się powtórzy |
| Drut przyspawał się do końcówki | Mały wylot, dużo napięcia | Wylot 10–15 mm, sprawdzić parametry wg grubości |
| Drut schodzi ze szpuli pętlą | Poluzowany hamulec szpuli | Dokręcić: szpula nie może kręcić się bezwładnie |
| Opiłki i miedziany pył w podajniku | Rolka ściera drut | Szukać zatoru dalej w torze, nie dociskać mocniej |
Pięć węzłów toru
- Szpula i hamulec. Hamulec trzyma szpulę przed rozkręceniem się bezwładnie. Za słaby — drut schodzi pętlami i się plącze; za mocny — mechanizm nie ciągnie.
- Rolki podające. Rowek musi odpowiadać średnicy i typowi: do drutu litego stalowego — V, do proszkowego i aluminium — radełkowany albo U, żeby nie zgniatać miękkiego drutu.
- Docisk. Ustawia się na minimum: drut przytrzymany ręką w rękawicy powinien powodować poślizg rolki. Przeciśnięty docisk zgniata drut i miele go na opiłki.
- Kanał węża. Spirala stalowa — do stali, teflonowy — do aluminium i nierdzewki. Zapchany opiłkami albo zagięty kanał daje szarpanie przy formalnie sprawnym mechanizmie.
- Końcówka prądowa. Materiał eksploatacyjny. Otwór się rozbija, styk się pogarsza, łuk staje się niestabilny. Wymienia się wraz ze zużyciem, a nie „jak się zepsuje”.
Promień gięcia to główny wróg podawania, zwłaszcza przy aluminium. Prosty wąż ciągnie dwa razy lżej niż zwinięty. Przy pracy daleko od spawarki lepiej przestawić spawarkę, niż zwijać wąż w krąg.
Aluminium osobno
Drut aluminiowy jest miękki i łatwo się zgniata, dlatego tor pod niego ustawia się inaczej: kanał teflonowy, rolki z rowkiem U, minimalny docisk, maksymalnie prosty wąż. Przy dużych długościach stosuje się mechanizm push-pull albo uchwyt typu spool gun, gdzie szpula siedzi wprost w rękojeści.
Co złe podawanie robi w spoinie
Szarpanie podawania to nie tylko niewygoda. Łuk zmienia długość, z nim skacze napięcie, a więc i energia liniowa. Skutki praktyczne: pory od zerwanej osłony, zmienna szerokość ściegu, miejscami brak przetopu. Jeśli spoina wygląda „plamiasto” — zaczynaj nie od parametrów, tylko od toru podawania.
Częste pytania
Drut idzie szarpnięciami — od czego zacząć?
Od końcówki prądowej. Rozbity otwór daje łuk o zmiennej długości i szarpanie podawania; końcówka to materiał eksploatacyjny, nie część na całe życie spawarki. Dalej po kolei: kanał węża, docisk rolek, stan samego drutu na szpuli.
Drut przyspawuje się do końcówki. Dlaczego?
Za mały wylot albo za wolne podawanie przy wysokim napięciu: łuk podchodzi pod samą końcówkę i ją nadtapia. Sprawdź wylot — 10–15 mm — oraz relację napięcia do podawania. Pomaga spray antyodpryskowy i czyszczenie dyszy.
Rolka się kręci, a drut stoi
Klasyka: rowek rolki nie pod tę średnicę albo pod inny typ drutu, ewentualnie za słaby docisk. Druga możliwość — drut zakleszczył się w kanale węża: zapchanym opiłkami albo zagiętym. Rolka wtedy się ślizga i ściera drut na pył.
Aktualizacja: