Elektrody wolframowe: kolory, oznaczenia i zastosowanie
Oznaczenie barwne czoła wg ISO 6848: jaka domieszka, do jakiego prądu i jakiego metalu nadaje się każdy typ, jak ostrzyć i jaki prąd wytrzymuje elektroda o danej średnicy.
Kolor i skład
| Oznaczenie | Kolor czoła | Domieszka | Rodzaj prądu | Materiały |
|---|---|---|---|---|
| WP | Zielony | Czysty wolfram | AC | Aluminium, magnez i stopy |
| WT-20 | Czerwony | 2 % ThO₂ | DC | Stal, nierdzewka, tytan, miedź |
| WT-10 | Żółty | 1 % ThO₂ | DC | Stal, prądy małe i średnie |
| WT-30 | Fioletowy | 3 % ThO₂ | DC | Stal, duże prądy |
| WC-20 | Szary | 2 % CeO₂ | AC / DC | Uniwersalny, świetny przy małych prądach |
| WL-15 | Złoty | 1,5 % La₂O₃ | AC / DC | Uniwersalny |
| WL-20 | Niebieski | 2 % La₂O₃ | AC / DC | Uniwersalny, najpopularniejszy |
| WZ-8 | Biały | 0,8 % ZrO₂ | AC | Aluminium, gdzie zanieczyszczenie spoiny jest niedopuszczalne |
| WY-20 | Granatowy | 2 % Y₂O₃ | DC | Złącza odpowiedzialne, tytan, głęboki przetop |
Oznaczenie określa ISO 6848 (w Europie EN 26848), więc czerwone czoło u każdej marki oznacza 2 % toru. Zdarzają się jednak podróbki niepomalowane albo przemalowane: jeśli łuk zachowuje się inaczej niż powinien, przyczyna często leży właśnie tu.
Prąd według średnicy elektrody
| Średnica, mm | DC−, A | AC, A | Spoiwo, mm |
|---|---|---|---|
| 1,0 | 15–80 | 15–55 | 1,0–1,6 |
| 1,6 | 70–150 | 60–120 | 1,6–2,0 |
| 2,0 | 100–200 | 80–160 | 1,6–2,4 |
| 2,4 | 150–250 | 120–210 | 2,0–3,0 |
| 3,2 | 220–350 | 180–280 | 2,4–4,0 |
| 4,0 | 300–450 | 240–350 | 3,0–4,0 |
Ostrzenie
| Kąt stożka | Prąd | Co daje |
|---|---|---|
| 15–30° | Mały | Łatwe zajarzenie, wąski łuk, głęboki wąski przetop. Szybko się zużywa. |
| 30–60° | Średni | Kompromis: stabilny łuk i akceptowalna trwałość. |
| 60–90° | Duży | Szeroki łuk, największa trwałość, mniejsze ryzyko nadtopienia czubka. |
| Kulka na czole | AC (WP, WZ-8) | Tworzy się sama przy prądzie przemiennym, stabilnie trzyma plamkę katodową. |
Częste błędy
- Ostrzenie w poprzek. Rysy prostopadłe do osi powodują błądzenie łuku. Ostrzyć wzdłuż, na tarczy przeznaczonej wyłącznie do wolframu.
- Dotknięcie jeziorka. Zanieczyszczony czubek daje niestabilny łuk i wtrącenia wolframu w spoinie — elektrodę trzeba przeostrzyć, a nie „wypalać”.
- WT-20 na prądzie przemiennym. Wolfram torowany na AC pęka i rozpryskuje się. Do aluminium bierze się WP, WZ-8 albo WL-20.
- Za duży wylot. Poza osłoną gazową wolfram utlenia się i niebieszczeje. Wylot nie większy niż średnica dyszy.
Częste pytania
Jakim wolframem spawać aluminium?
Na prądzie przemiennym — WP (zielony) albo WZ-8 (biały); dobrze utrzymują kulkę na czole, potrzebną przy AC. Na inwerterach z falą prostokątną pewnie pracuje też WL-20 (niebieski), i to ostrzony na stożek, a nie z kulką.
Czym zastąpić torowany WT-20?
WL-20 (lantanowany, niebieski) to najbliższy zamiennik pod względem zachowania łuku na prądzie stałym, bez słabej promieniotwórczości toru. WC-20 (cer, szary) lepiej zajarza się przy niskich prądach i sprawdza się na cienkim materiale.
Pod jakim kątem ostrzyć wolfram?
Zasada: długość stożka równa 2–3 średnicom elektrody. Ostre ostrzenie (15–30°) daje wąski łuk i pewne zajarzenie przy małym prądzie, tępe (60–90°) — szerszy łuk i większą trwałość przy dużym prądzie. Ostrzy się wzdłuż osi, nie w poprzek: rysy poprzeczne odciągają łuk na bok.
Aktualizacja: