Elektrody wolframowe: kolory, oznaczenia i zastosowanie
Oznaczenie barwne czoła wg ISO 6848: jaka domieszka, do jakiego prądu i jakiego metalu nadaje się każdy typ, jak ostrzyć i jaki prąd wytrzymuje elektroda o danej średnicy.
Kolor i skład
| Kurzzeichen | Kolor końcówki | Tlenek | Rodzaj prądu | Gdzie się stosuje |
|---|---|---|---|---|
| WP | zielony | W ≥ 99,95 % | AC | Aluminium, magnez i ich stopy |
| WT-20 | czerwony | 2 % ThO₂ | DC | Stal, nierdzewka, tytan, miedź |
| WT-10 | żółty | 1 % ThO₂ | DC | Stal, prąd mały i średni |
| WT-30 | fioletowy | 3 % ThO₂ | DC | Stal, prąd duży |
| WC-20 | szary | 2 % CeO₂ | AC / DC | Uniwersalna, świetna przy małym prądzie |
| WL-15 | złoty | 1,5 % La₂O₃ | AC / DC | Uniwersalna |
| WL-20 | niebieski | 2 % La₂O₃ | AC / DC | Uniwersalna, najczęstszy wybór |
| WZ-8 | biały | 0,8 % ZrO₂ | AC | Aluminium tam, gdzie wtrącenia są niedopuszczalne |
| WY-20 | granatowy | 2 % Y₂O₃ | DC | Złącza odpowiedzialne, tytan, głęboki wtop |
Kolor jest normą, nie marką: kod pochodzi z ISO 6848 (EN 26848), więc czerwona końcówka oznacza 2 % toru u każdego producenta.
Oznaczenie określa ISO 6848 (w Europie EN 26848), więc czerwone czoło u każdej marki oznacza 2 % toru. Zdarzają się jednak podróbki niepomalowane albo przemalowane: jeśli łuk zachowuje się inaczej niż powinien, przyczyna często leży właśnie tu.
Prąd według średnicy elektrody
| Średnica, mm | DC−, A | AC, A | Spoiwo, mm |
|---|---|---|---|
| 1,0 | 15–80 | 15–55 | 1,0–1,6 |
| 1,6 | 70–150 | 60–120 | 1,6–2,0 |
| 2,0 | 100–200 | 80–160 | 1,6–2,4 |
| 2,4 | 150–250 | 120–210 | 2,0–3,0 |
| 3,2 | 220–350 | 180–280 | 2,4–4,0 |
| 4,0 | 300–450 | 240–350 | 3,0–4,0 |
Ostrzenie
| Kąt wierzchołkowy | Prąd | Co daje |
|---|---|---|
| 15–30° | mały | Łatwy zajarz, wąski łuk, głęboki i wąski wtop. Szybko się zużywa. |
| 30–60° | średni | Kompromis: spokojny łuk i znośna trwałość. |
| 60–90° | duży | Szeroki łuk, najdłuższa trwałość, mniejsze ryzyko stopienia końcówki. |
| Kulka na końcu | AC (WP, WZ-8) | Tworzy się sama na prądzie przemiennym i trzyma plamkę katodową w miejscu. |
Częste błędy
- Ostrzenie w poprzek. Rysy prostopadłe do osi powodują błądzenie łuku. Ostrzyć wzdłuż, na tarczy przeznaczonej wyłącznie do wolframu.
- Dotknięcie jeziorka. Zanieczyszczony czubek daje niestabilny łuk i wtrącenia wolframu w spoinie — elektrodę trzeba przeostrzyć, a nie „wypalać”.
- WT-20 na prądzie przemiennym. Wolfram torowany na AC pęka i rozpryskuje się. Do aluminium bierze się WP, WZ-8 albo WL-20.
- Za duży wylot. Poza osłoną gazową wolfram utlenia się i niebieszczeje. Wylot nie większy niż średnica dyszy.
Częste pytania
Jakim wolframem spawać aluminium?
Na prądzie przemiennym — WP (zielony) albo WZ-8 (biały); dobrze utrzymują kulkę na czole, potrzebną przy AC. Na inwerterach z falą prostokątną pewnie pracuje też WL-20 (niebieski), i to ostrzony na stożek, a nie z kulką.
Czym zastąpić torowany WT-20?
WL-20 (lantanowany, niebieski) to najbliższy zamiennik pod względem zachowania łuku na prądzie stałym, bez słabej promieniotwórczości toru. WC-20 (cer, szary) lepiej zajarza się przy niskich prądach i sprawdza się na cienkim materiale.
Pod jakim kątem ostrzyć wolfram?
Zasada: długość stożka równa 2–3 średnicom elektrody. Ostre ostrzenie (15–30°) daje wąski łuk i pewne zajarzenie przy małym prądzie, tępe (60–90°) — szerszy łuk i większą trwałość przy dużym prądzie. Ostrzy się wzdłuż osi, nie w poprzek: rysy poprzeczne odciągają łuk na bok.
Aktualizacja: