Daszek nad drzwiami: kalkulator wsporników

Podaj szerokość, wysięg i podniesienie przy ścianie — kalkulator policzy liczbę wsporników, listę cięcia, masę konstrukcji i powierzchnię poszycia. Rysunek zmienia się razem z liczbami, listę można wydrukować, pobrać albo zapisać linkiem.

Gotowa specyfikacja: 1400 × 900

Daszek nad drzwiami jednoskrzydłowymi: szerokość 1400 mm, wysięg 900 mm, podniesienie przy ścianie 400 mm, profil 40×20×2, poszycie poliwęglanem 8 mm.

Masa liczona bez promieni gięcia profilu — wychodzi o dwa-trzy procent niżej niż z tablic normy. Zapas na rzaz piły i błąd cięcia nie jest doliczony: przy zakupie warto dodać jeden odcinek handlowy.

Wspornik to trójkąt prostokątny: pion przy ścianie, poziom wysięgu i zastrzał między nimi. Trójkąt trzyma kształt sam, więc daszek nie potrzebuje ani grubego profilu, ani dodatkowych stężeń — cała jego wytrzymałość jest w geometrii i w mocowaniu do ściany.

Mocowanie decyduje o wszystkim

Konstrukcję daszka trudno złamać. Urywa się zawsze po ścianie, i materiał ściany waży więcej niż przekrój profilu:

• Cegła i beton — kotwy przez płytkę, minimum cztery punkty na wspornik, odsunięcie od krawędzi muru od 100 mm.
• Beton komórkowy — zwykła kotwa wyrywa się razem z kawałkiem bloczka. Tylko kotwa chemiczna albo przelotowa szpilka z przeciwpłytką w środku pomieszczenia.
• Ściana ocieplona — mocowanie idzie w warstwę nośną przez izolację, z tuleją: inaczej dokręcenie zgniata ocieplenie i węzeł z czasem się luzuje.

Ta sama zasada — półka, zastrzał i płyta z kotwami — rządzi innymi wspornikami ściennymi, pod klimatyzator czy półki; rozebrano je na stronie wsporniki i mocowania.

Parametry spawania

Ścianka 2 mm, węzły drobne i na widoku — daszek spawa się starannie, bo spoina zostaje na zewnątrz i na wysokości oczu. Wartości te same, co na stronie spawania profilu zamkniętego.

Materiał i masa po elementach

Przykład 1400 × 900 z podniesieniem 400 mm kalkulator rozkłada tak:

• Trzy wsporniki, w każdym trzy elementy: pion przy ścianie 400 mm, poziom wysięgu 900 mm i zastrzał około 985 mm.
• Trzy płatwie po 1400 mm — co 450 mm wysięgu.
• Wszystko z profilu 40×20×2: 11,05 m przy 1,76 kg na metr — około 19 kg konstrukcji.
• Poliwęglan 8 mm — 1,26 m², około 2 kg. Blacha trapezowa 0,5 mm na tę samą powierzchnię ważyłaby około 6 kg, 0,7 mm — około 8 kg.

Wspornik waży około 4 kg, cały daszek z pokryciem — około 21 kg. Jedna osoba utrzyma go w górze, gdy druga trasuje otwory, a jeśli wcześniej osadzi się na ścianie jeden wspornik, resztę da się złożyć nawet w pojedynkę. Drutu na 18 węzłów i 2,2 m spoiny pójdzie mniej niż 0,1 kg — wystarczy resztka ze szpuli. Elementów jest dwanaście i wszystkie mieszczą się w dwóch sztangach po 6 m.

Jakie narzędzia są potrzebne

• Spawarka na 90–110 A półautomatem albo 70–90 A elektrodą 2,5. Przy ściance 2 mm półautomat jest wygodniejszy: elektrodą cienki profil łatwiej przepalić.
• Szlifierka kątowa z tarczą do cięcia i listkową.
• Szablon 1:1 — wspornik narysowany w skali naturalnej na arkuszu sklejki albo blachy, z ogranicznikami po obrysie.
• Kątowniki magnetyczne 90°, 2–4 ściski, miara, poziomica.
• Młotowiertarka i kotwy dobrane do materiału ściany — jakie, opisano wyżej, w części o mocowaniu.

Trasowanie i sczepianie

Trzy wsporniki muszą być identyczne co do milimetra: leżą na nich płatwie, a każdą różnicę widać potem po fali pokrycia. Dlatego wsporników nie trasuje się osobno, tylko spawa na jednym szablonie.

1. Narysować na szablonie kąt prosty 400 × 900 mm i przeciwprostokątną. Przyspawać albo przykręcić ograniczniki po zewnętrznym obrysie.
2. Zastrzał tnie się na ukos: przy 400 na 900 jego końce idą pod kątami około 24° i 66° do osi. Najprościej zdjąć kąt z szablonu, przykładając profil.
3. Włożyć trzy elementy w ograniczniki, sczepić każdy węzeł z dwóch stron, sprawdzić kąt prosty kątownikiem, wyjąć. Następny wspornik — w te same ograniczniki.

Trasowanie na ścianie: wsporniki idą co 700 mm — dwa na krańcach, jeden w środku. Górę pionów ustawia się w jednej linii poziomicą albo laserem, a nie „na oko” od nadproża: ściana i otwór rzadko są idealnie poziome.

Kolejność krok po kroku z parametrami

1. Cięcie według listy. 12 elementów, zadziory zdjąć, miejsca spoin oczyścić do metalu.
2. Wsporniki na szablonie. Parametry dla ścianki 2 mm: drut 0,8 mm, 90–110 A, 17–19 V albo elektroda 2,5 mm, 70–90 A. Ostry kąt zastrzału to najcieńsze miejsce: łuk zajarza się po masywnej stronie i dopiero potem prowadzi ku ostrzu, inaczej czubek ukosu się przepala.
3. Płyty do ściany. Do każdego pionu — płyta pod kotwy, spoina dookoła profilu.
4. Płatwie. Złożyć całą konstrukcję na stole do góry nogami: trzy wsporniki na kant, płatwie na wierzch. Przekątne prostokąta 1400 × 900 — około 1664 mm, muszą się zgadzać przed sczepieniem płatwi.
5. Czyszczenie, podkład, malowanie — przed montażem i przed pokryciem.
6. Montaż. Przyłożyć konstrukcję, zaznaczyć otwory przez płyty, wiercić, kotwić.
7. Pokrycie. Poliwęglan komorowy — komorami wzdłuż spadku, na wkręty z podkładkami termicznymi; górny koniec zakleja się taśmą pełną, dolny — perforowaną, żeby kondensat uchodził.

Ścianka 2 mm wybacza mniej niż 3 mm przy wiacie: krótkie spoiny, bez długiego stania łukiem w narożu. Więcej o sposobach na przepalenia — w artykule o spawaniu cienkich blach.

Jak nie skrzywić wsporników

Trójkąt trzyma kształt lepiej niż rama, ale spawanie cienkiej ścianki i tak go ciągnie: spoina po jednej stronie ukosu zamyka kąt i wysięg się unosi albo opada. Co pomaga:

• Spawać w ogranicznikach i nie wyjmować wspornika z szablonu, póki nie wystygnie.
• Ścianki po kolei: strona węzła, przeciwległa, potem wąskie ścianki.
• Płatwie na przemian: skrajna płatew do lewego wspornika, ta sama do prawego, potem środkowa.

Malowanie

Daszek wisi na wysokości oczu i każda spoina jest na widoku. Spoiny szlifuje się tarczą listkową, potem odtłuszcza, gruntuje podkładem antykorozyjnym i maluje emalią w dwóch warstwach, spoiny i ostre krawędzie najpierw pędzlem. Otwarte końce profili zamyka się zaślepkami. Wszystko przed montażem: na ścianie górnej strony płatwi pod pokryciem już się nie pomaluje, a krople farby na progu i drzwiach nikomu nie są potrzebne.

Ile czasu to zajmuje

Najmniejszy projekt działu: 18 węzłów i około 2,2 m spoiny. Najwięcej czasu idzie nie na spawanie, lecz na szablon i na ścianę:

• Szablon i cięcie — szablon zwraca się już przy drugim wsporniku.
• Spawanie konstrukcji — krótki etap, jeśli elementy są pocięte, a szablon gotowy.
• Malowanie — z przerwami na schnięcie według karty produktu.
• Montaż na ścianie i pokrycie — osobny dzień, jeśli ściana jest z betonu komórkowego i potrzebna kotwa chemiczna: musi mieć czas na utwardzenie.

Przy szerokim wejściu albo tarasie, gdzie potrzebne są słupki, lepsza będzie już wiata, a gotowe rozwiązania omawia strona daszki metalowe.

Co najczęściej psuje daszek

Błędy początkujących przy daszku

• Każdy wspornik według osobnego trasowania. Trzy trójkąty wychodzą różne, płatwie kładą się falą. Jeden szablon dla wszystkich.
• Kotwa w beton komórkowy albo w ocieplenie. Konstrukcja się nie łamie — wyrywa ją ze ściany razem z mocowaniem.
• Parametry „jak do wiaty”. Prąd dla ścianki 3 mm na profilu 40×20×2 przepala ukos zastrzału na pierwszym centymetrze.
• Poliwęglan komorami w poprzek spadku albo z otwartymi końcami: w komorach stoi woda i brud, płyta zielenieje.
• Malowanie po montażu. Pod pokryciem zostają niepomalowane miejsca — tam daszek zaczyna rdzewieć.

Autor: Dmitry Frolov, spawacz i ślusarz konstrukcji stalowych Aktualizacja: 28 września 2026