Jak spawać cienką blachę 0,8–2 mm bez przepaleń
Cienka blacha wybacza najmniej: jeziorko nie ma zapasu metalu, a dziesięć amperów za dużo zmienia spoinę w dziurę. Rozstrzyga nie jeden parametr, lecz zestaw czterech zabiegów — poniżej krok po kroku.
Parametry
| Grubość | MMA | MIG/MAG | TIG |
|---|---|---|---|
| 0,8 mm | niezalecane | 0,6 mm · 30–50 A · 15–16 V | 1,0 mm · 20–35 A |
| 1,0 mm | 2,0 mm · 30–45 A | 0,6–0,8 mm · 40–60 A · 16–17 V | 1,0–1,6 mm · 25–45 A |
| 1,5 mm | 2,0 mm · 45–60 A | 0,8 mm · 60–85 A · 17–18 V | 1,6 mm · 40–65 A |
| 2,0 mm | 2,0–2,5 mm · 55–75 A | 0,8 mm · 80–110 A · 18–19 V | 1,6 mm · 55–90 A |
Prąd bierze się z dolnej granicy i dodaje po 5 A, aż spoina zacznie się formować. Zakres dla swojej elektrody sprawdzisz w kalkulatorze prądu.
Kolejność pracy
- Oczyścić i podłożyć. Metal do połysku na 20–30 mm w każdą stronę: farba, grunt i ocynk na cienkiej blasze dają pory natychmiast. Pod styk miedziana listwa: miedź nie spawa się ze stalą, odprowadza ciepło i nie pozwala jeziorku się zapaść.
- Składać bez odstępu. Na grubym materiale odstęp pomaga w przetopie, na cienkim to gotowa dziura.
- Sczepiać na przemian. Nie po kolei od brzegu, tylko co drugi punkt: pierwszy, trzeci, drugi, czwarty. Rozstaw 30–50 mm.
- Krótkie odcinki z przerwami. Spawasz 15–25 mm, czekasz, aż metal pociemnieje, idziesz dalej. Przerwa to nie strata czasu, lecz część technologii.
- Metoda krokowa wsteczna. Na długiej spoinie odcinki spawa się w kierunku przeciwnym do ogólnego: odkształcenia się kompensują.
- Sprawdzić od spodu. Równy wąski ścieg bez zapadnięcia oznacza właściwe parametry.
Przy MMA na cienkiej blasze łuku nie prowadzi się ciągle: zajarzyć, nałożyć kroplę, oderwać, zajarzyć obok. Spoina powstaje z zachodzących na siebie punktów. Wygląda to nietypowo, ale to jedyny sposób, żeby zespawać milimetrową blachę elektrodą otuloną.
Jak nie wygiąć blachy
- Docisnąć element do masywnej płyty albo kątownika na czas spawania i stygnięcia — płyta działa jak odbiornik ciepła.
- Zmieniać strony: zespawano po lewej, następny odcinek po prawej.
- Nie chłodzić wodą: gwałtowne studzenie wzmaga odkształcenia, a na stalach stopowych daje zahartowanie.
- Liczyć całkowite wprowadzone ciepło: im mniej łącznie, tym mniej wygina.
Co poszło nie tak
| Objaw | Przyczyna | Co zmienić |
|---|---|---|
| Dziura zamiast spoiny | Prąd za wysoki albo przerwa za krótka | Ująć 5–10 A, wydłużyć przerwę, przejść na punkty |
| Spoina leży na wierzchu, brak przetopu | Prąd za niski | Dodać 5 A, skrócić łuk |
| Pory na całej długości | Farba, ocynk, rdza | Oczyścić szerzej, sprawdzić przepływ gazu |
| Blachę wygięło | Ciepło skupione w jednym miejscu | Sczepianie na przemian, metoda wsteczna, docisk |
| Zwisanie od spodu | Brak podkładki, za duży odstęp | Miedziana listwa, składać bez odstępu |
Częste pytania
Jaką elektrodą spawać blachę 1 mm?
O średnicy 2,0 mm, prąd 30–45 A, otulina rutylowa. Cieńsze elektrody 1,6 mm dają jeszcze łagodniejszy reżim, ale trudniej je dostać. Elektrodą 3 mm milimetrowej blachy spawać się nie da: minimalny prąd dla trójki już przepala.
Dlaczego blachę wygina nawet bez przepalenia?
To odkształcenie od nierównomiernego nagrzania. Leczy się nie parametrami, lecz kolejnością: sczepianie na przemian, spawanie krótkimi odcinkami w różnych miejscach, metoda krokowa wsteczna, docisk do masywnej płyty na czas stygnięcia.
Co lepsze do cienkiej blachy — półautomat czy TIG?
TIG daje lepszą kontrolę: ciepło i spoiwo reguluje się niezależnie, spoina jest czysta. Półautomat jest szybszy i prostszy, zwłaszcza w trybie impulsowym. MMA na materiale cieńszym niż 1,5 mm to zadanie dla wprawnej ręki, ale wykonalne z przerywaniem łuku.
Aktualizacja: