Kalkulator kosztu metra spoiny
Liczy całą drogę od geometrii ukosowania do liczby w wycenie: pole przekroju, masę stopiwa, zużycie materiału dodatkowego i gazu, czas pracy oraz koszt jednego metra spoiny.
Jak to jest liczone
- Przekrój spoiny. Dla ukosu V
A = (t − c)² · tg(α/2) + b · t, gdzie t to grubość, c — próg, α — kąt ukosowania, b — odstęp w grani. Dla ukosu X to samo, ale każda połowa liczona od t/2. Dla spoiny pachwinowejA = z² / 2według grubości z. Do wyniku dochodzi 10 % na nadlew. - Stopiwo.
m = A · L · 0,00785— przekrój w mm², długość w metrach, gęstość stali. Przekrój 60 mm² na dziesięciu metrach daje 4,7 kg. - Materiał dodatkowy. Masa spoiny dzielona przez współczynnik stapiania procesu.
- Czas jarzenia łuku. Masa spoiny dzielona przez wydajność stapiania: MMA około 1,3 kg/h, MAG 3,2 kg/h, drut proszkowy 4,2 kg/h, TIG 0,6 kg/h.
- Czas całkowity. Czas łuku dzielony przez udział czasu jarzenia — i to on jest opłacany.
Nie na cenie drutu. Robocizna to dwie trzecie kosztu spoiny i zależy od udziału czasu jarzenia łuku, a nie od procesu. Dlatego przejście z MMA na półautomat oszczędza nie na materiale: podnosi wydajność stapiania trzykrotnie, a metr spoiny tanieje przez godziny, nie przez kilogramy.
Dane procesów
| Proces | Współczynnik stapiania | Wydajność, kg/h | Przepływ gazu, l/min |
|---|---|---|---|
| MMA (111), rutylowa | 0,65 | 1,3 | — |
| MAG (135), drut lity | 0,93 | 3,2 | 13 |
| FCAW (136), drut proszkowy | 0,85 | 4,2 | 15 |
| TIG (141) | 0,95 | 0,6 | 8 |
Wartości są typowe. Dla konkretnego materiału dodatkowego współczynnik stapiania podaje karta katalogowa — jeśli ją masz, licz według niej.
Jak używać tego przy wycenie
Policz najpierw jeden metr bieżący w warunkach, w których naprawdę pracujesz, i zapamiętaj tę liczbę. Dalej wycena składa się przez mnożenie: metraż spoin z rysunku razy ta liczba, plus przygotowanie brzegów, składanie i czyszczenie jako osobne pozycje. Taka kalkulacja broni się przed zamawiającym, bo każda pozycja jest sprawdzalna.
Drugie zastosowanie to porównywanie wariantów. Zmień ukosowanie z V na X przy grubości 20 mm i spójrz na przekrój: spadnie prawie o połowę, a razem z nim materiał i godziny. To ten przypadek, gdy decyzja technologiczna zapada na podstawie liczby, a nie przyzwyczajenia.
Częste pytania
Dlaczego materiału dodatkowego potrzeba więcej niż stopiwa?
Część metalu nie trafia w spoinę: ogarki elektrod, odpryski, ubytek w łuku, końcówki drutu. Stosunek masy spoiny do masy zużytego materiału to właśnie współczynnik stapiania. Dla elektrod rutylowych wynosi około 0,65 — na kilogram spoiny idzie półtora kilograma elektrod. Dla drutu litego w mieszance około 0,93, dla proszkowego około 0,85.
Czym jest udział czasu jarzenia łuku i po co go liczyć?
To stosunek czystego czasu jarzenia łuku do opłacanego czasu pracy. Reszta to składanie, sczepianie, czyszczenie, wymiana elektrody, przejścia. Przy MMA w warsztacie wychodzi 25–35 %, przy półautomacie 40–55 %, na montażu bywa 15 %. Tu najczęściej powstaje błąd: kalkulacja po czasie łuku daje wycenę trzykrotnie zaniżoną.
Skąd narzut 10 % na przekrój?
To nadlew — wypukłość ponad płaszczyzną blachy i wypukłość spoiny pachwinowej. Geometria ukosowania jej nie opisuje, a metal na nią schodzi. Dla typowych spoin narzut 10 % na pole ukosowania jest bliski praktyce; przy wyraźnie wypukłej spoinie przyjmij więcej.
Czy policzy stal nierdzewną albo aluminium?
Masa liczona jest dla gęstości stali 7,85 g/cm³. Dla stali nierdzewnej (7,9) różnica mieści się w jednym procencie. Dla aluminium (2,7) wynik będzie zawyżony prawie trzykrotnie — otrzymaną masę pomnóż przez 0,34.
Aktualizacja: