Zestawienie spoin wyrobu
Wpisz spoiny wyrobu wierszami — rodzaj, wymiar, długość i liczbę — a zestawienie poda dla każdej oznaczenie wymiaru wg ISO 2553, przekrój i stopiwo, a na dole zsumuje łączną długość, zużycie spoiwa, czas jarzenia i gaz. Tabelę pobiera się i dokłada do rysunku.
Krótka odpowiedź
Kalkulator stopiwa liczy jedną spoinę, a zamówienie materiału robi się na cały wyrób. Zestawienie zbiera wszystkie pozycje spoin naraz: dla każdej podaje oznaczenie wymiaru wg ISO 2553, przekrój i stopiwo, a na końcu sumuje długość, spoiwo, czas jarzenia i gaz. To liczby do zamówienia i do oferty, nie do normowania czasu pracy.
| Nr | Rodzaj spoiny | Wymiar, mm | Długość spoiny, mm | Liczba, szt |
|---|---|---|---|---|
| 1 | ||||
| 2 | ||||
| 3 | ||||
| 4 | ||||
| 5 |
Wymiar — grubość spoiny z dla pachwinowej, grubość blachy t dla czołowej.
Skąd biorą się liczby
Zestawienie nie ma własnej arytmetyki. Przekrój spoiny liczy ta sama funkcja co kalkulator stopiwa i kalkulator kosztu; ukosowanie spoiny czołowej dobiera ten sam rachunek co kalkulator przygotowania brzegów i generator pWPS; współczynniki stapiania, prędkości i zużycia gazu pochodzą z tego samego zestawu, na którym pracuje kosztorys spawania. Zestawienie dokłada dokładnie jedno — sprowadza kilka różnych spoin wyrobu do jednej ponumerowanej tabeli.
Stąd pożytek: liczby w zestawieniu nie mogą rozejść się z tymi, które dają osobne kalkulatory na sąsiednich stronach.
Nie normuje pracy: czas jarzenia to czas palenia się łuku, a nie czas przy wyrobie. Nie liczy przetopu częściowego: jego obliczeniową wysokość wyznacza projekt, a wyprowadzanie jej z grubości byłoby podstawianiem decyzji za konstruktora. Nie zastępuje rysunku: pozycje numerowane są w kolejności wpisania, a powiązanie numeru z węzłem wpisujesz sam — po to w formularzu stoi rubryka „Rysunek”.
Jak z tego korzystać
Wierszy jest pięć i to wystarcza: na rysunku wyrobu różnych pozycji spoiny bywa zwykle trzy albo cztery, a powtórzenia zadaje się liczbą w wierszu. Gdy pozycji jest więcej, podziel wyrób na węzły — tak się je zresztą odbiera.
Zamówienie materiału robi się z wiersza „zużycie spoiwa”, a nie ze stopiwa: różnica między nimi to właśnie straty na ogarki, odpryski i wypalenie, i jest już ujęta współczynnikiem metody.
Częste pytania
Dlaczego w oznaczeniu są dwie liczby, a i z?
Bo to różne wymiary tej samej spoiny. a to grubość obliczeniowa, wyznacza ją konstruktor i ona stoi w oznaczeniu wg ISO 2553. z to długość ramienia, mierzona szablonem na warsztacie. Zależność jest prosta: a = z / √2, czyli około 0,7 ramienia. Zestawienie drukuje oba, żeby jednego nie brać za drugie.
Dlaczego zużycie spoiwa jest większe niż stopiwo?
Bo część spoiwa do spoiny nie trafia: ogarki, odpryski, wypalenie. Różnicę zadaje współczynnik metody — przy elektrodzie otulonej około 0,65, przy MAG około 0,93. Zamawianie materiału według stopiwa oznacza niedobór o mniej więcej jedną trzecią.
Czy można normować pracę czasem jarzenia?
Nie. To czysty czas palenia się łuku. Rzeczywisty obejmuje składanie, sczepianie, czyszczenie, obracanie wyrobu i przejścia; współczynnik wykorzystania przy takiej robocie to zwykle 0,2–0,4. Zestawienie daje podstawę do zamówienia, a nie do zlecenia roboczego.
Dlaczego nie da się wybrać przetopu częściowego?
Bo jego głębokość to decyzja projektowa, a nie następstwo grubości blachy. Pełny przetop wynika z geometrii jednoznacznie, częściowy zadaje się w dokumentacji. Podstawienie tu liczby wiarygodnej z wyglądu znaczyłoby rozstrzygnąć za konstruktora i wpisać błąd do zamówienia.
Aktualizacja: