Katalog elektrod otulonych

Popularne oznaczenia elektrod w jednej tabeli: otulina, rodzaj prądu, klasyfikacja wg EN ISO i AWS, średnice oraz warunki suszenia. Wyszukiwarka filtruje w trakcie pisania — po oznaczeniu, klasyfikacji i przeznaczeniu.

Nic nie znaleziono. Spróbuj innego słowa albo przejrzyj działy w całości.

Drukuj tabelę

Oznaczenia w tabeli

Pobierz schemat: SVG · PNG

Jak dobrać zamiennik

Oznaczenia są wymienne nie po nazwie, lecz po trzech parametrach. Sprawdzać trzeba właśnie je, w tej kolejności.

1. Klasa wytrzymałości. Pierwsze cyfry klasyfikacji: 42, 46, 50 — minimalna granica plastyczności stopiwa w dziesiątkach MPa. Zamieniać można na równą albo wyższą, nigdy na niższą.
2. Udarność. Cyfra po klasie wytrzymałości wyznacza temperaturę badania: 0 — w +20 °C, 3 — w −30 °C, 4 — w −40 °C. Przy montażu zimą to parametr krytyczny.
3. Rodzaj otuliny. Elektrody zasadowej nie zastąpisz rutylową przy złączu odpowiedzialnym: mają inną zawartość wodoru i inną plastyczność stopiwa.

Przechowywanie i suszenie

Kolumna „Suszenie” to warunki odtworzenia elektrody po tym, jak opakowanie stało otwarte. Elektrody zasadowe nabierają wilgoci w kilka godzin, a wodór z niej wywołuje pęknięcia zimne, czasem dobę po spawaniu. Praktyczny porządek jest taki:

• Nieotwarte opakowanie w suchym pomieszczeniu przechowuje się bez ograniczeń.
• Otwarte opakowanie elektrod zasadowych trzyma się w termosie przy 100–150 °C.
• Zawilgocone suszy się wg warunków z tabeli; zasadowe według karty lub paszportu producenta — 1–2 godziny.
• Powtórne suszenie dopuszczalne jest ograniczoną liczbę razy — otulina się degraduje.
• Celulozowych nie suszy się w ogóle.

Ile elektrod pójdzie na konkretną spoinę, policzysz w kalkulatorze zużycia, a prąd pod wybraną średnicę — w kalkulatorze prądu.

Jak czytać wiersz katalogu

Każdy wiersz tabeli odpowiada na sześć pytań, które zadaje się przy półce w hurtowni. Weźmy dwa sąsiednie wiersze z grupy zasadowej, bo najczęściej myli się właśnie je:

• ESAB OK 48.00 — otulina B, prąd DC+, klasyfikacja E 42 4 B 42 H5, średnice 2,0–5,0 mm, suszenie 350 °C.
• UONI 13/55 — otulina B, prąd DC+, klasyfikacja E 50 4 B 20, średnice 2,5–5,0 mm, suszenie 350–400 °C.

Obie są zasadowe, ale nie są tym samym. UONI ma wyższą klasę wytrzymałości (50 zamiast 42), klasa udarności jest ta sama (4, czyli badanie w −40 °C), za to OK 48.00 ma gwarantowany wodór H5. W kolumnie „Prąd” obie mają DC+ — żadna nie jest wyborem na transformator prądu przemiennego, obie potrzebują prostownika lub inwertora z biegunem dodatnim na uchwycie. Różni je jeszcze suszenie: 350 °C dla OK 48.00 i 350–400 °C w paszportach UONI. Kolumna „Uwaga” podpowiada typowe zastosowanie, ale decyzję podejmuje się na podstawie klasyfikacji.

Zamienniki: ESAB, Lincoln, Böhler, UONI i ANO w jednej tabeli

Poniższe zestawienie to te same wiersze katalogu, ułożone według zadania. Elektrody w jednym wierszu mają ten sam typ otuliny i przeznaczenie; czy są równoważne w konkretnym złączu, rozstrzyga porównanie klasyfikacji według trzech kroków opisanych wyżej.

Najdokładniejsza para w katalogu to OK 48.00 i Lincoln Basic 7018: identyczna klasyfikacja E 42 4 B 42 H5; różnią się prądem — Basic 7018 ma w tabeli AC / DC+, OK 48.00 samo DC+. Böhler FOX EV 50 ma tę samą klasę wytrzymałości, ale indeks udarności 5 — przy robocie w mrozie to 10 stopni zapasu w temperaturze badania — i pracuje także na AC. W grupie nierdzewnej zamiennik dobiera się po składzie stopiwa: 308L nie zastąpi 316L, bo nie ma molibdenu, który stal 1.4404 zawiera w materiale rodzimym.

Mam tylko spawarkę na prąd przemienny

Stary transformator bez prostownika zawęża wybór do wierszy, w których kolumna „Prąd” zaczyna się od AC. W tym katalogu to cała grupa rutylowa (ANO-21, ANO-4, MR-3, OZS-12, OK 46.00, OK 43.32, Omnia 46), trzy zasadowe (OK 53.70, FOX EV 50, Basic 7018), nierdzewne ESAB (OK 61.30, OK 63.30, OK 67.60) i napawające T-590 oraz T-620. OK 48.00, UONI, OZS-18, celulozowe, OZL-8, CL-11, FOX CN 23/12-A i żeliwne mają w tabeli samo DC+: na przemiennym łuk gaśnie i skleja elektrodę z materiałem. Jeśli to się dzieje przy właściwej elektrodzie, przyczyny szukaj w artykule dlaczego elektroda się przykleja.

Przykłady doboru krok po kroku

Brama z profilu 40×40×2 na inwerterze

Stal konstrukcyjna, złącze nieodpowiedzialne, spawacz bez dużej praktyki. Wystarczy otulina rutylowa: ANO-21 albo OK 46.00. Na ściankę 2 mm bierze się najmniejszą średnicę z wiersza — 2,0 mm dla ANO-21, 1,6–2,0 mm dla OK 46.00. Suszenie tylko wtedy, gdy paczka zawilgła: 70–100 °C.

Belka S355, blacha 12 mm, montaż zimą

Granica plastyczności S355 to 355 MPa, więc klasa 42 (420 MPa) ma zapas. Robota na zewnątrz w mrozie wymaga indeksu udarności 4 lub 5, a grubość 12 mm — niskiego wodoru. Wybór: OK 48.00 albo FOX EV 50, średnica 3,2 lub 4,0 mm. Przed zmianą suszenie według tabeli, potem termos 100–150 °C przy stanowisku. Czy potrzebne jest podgrzewanie, sprawdzisz w kalkulatorze podgrzewania.

Wspornik ze stali czarnej do blachy 1.4301

Złącze różnoimienne: stopiwo 308L na styku ze stalą węglową rozcieńcza się i traci odporność. Właściwa grupa to 309L — OK 67.60 albo FOX CN 23/12-A. Dlaczego właśnie ta, wyjaśnia artykuł o spawaniu stali różnoimiennych.

Pęknięty korpus żeliwny

Bez pieca do podgrzania zostaje metoda na zimno: OK 92.18 (E Ni-CI) albo UTP 86 FN (E NiFe-CI), średnica 2,5–3,2 mm, odcinki kilku centymetrów, przekuwanie każdego ściegu. CCz-4 z tabeli wymaga podgrzania całej części do 400–600 °C — to robota do warsztatu, nie na miejscu. Szczegóły są w artykule o spawaniu żeliwa.

Suszenie według grup — jak czytać kolumnę

Dwie godziny w 350 °C dla OK 48.00 i w 300–350 °C dla FOX EV 50 to dane z kart producenta. Dla UONI 13/45 i 13/55 paszporty SpecElektrod podają 350–400 °C przez 1 godzinę (dla 13/55 — 1–2 godziny), a ESAB-SVEL 350–400 °C przez 2 godziny. Nie każdy zakład się z tym zgadza: MEZ (Magnitogorsk) podaje dla swojej UONI-13/55 250–300 °C przez godzinę — dlatego etykieta na paczce jest ważniejsza niż ta tabela. Elektrody rozkłada się w piecu luzem, bez kartonu i folii. Liczbę cykli suszenia ogranicza producent — dlatego warto pisać na paczce datę każdego suszenia.

Typowe błędy i jak je zobaczyć

• Rutyl zamiast zasadowej na belce. Spoina wygląda ładnie, a wada wychodzi dopiero przy pęknięciu. Jedyny sposób — sprawdzić literę otuliny w klasyfikacji przed spawaniem.
• Zasadowa prosto z otwartej paczki sprzed tygodnia. Pory na licu i w przekroju, łuk strzela. Obraz i przyczyny opisuje artykuł o porowatości.
• Suszenie celulozowych. Łuk traci „kopnięcie”, grań przestaje przetapiać się na wylot.
• Zamiennik po nazwie. „7018” na opakowaniu nie mówi nic o indeksie udarności — trzeba doczytać klasyfikację EN ISO.

Autor: Dmitry Frolov, spawacz i ślusarz konstrukcji stalowych Aktualizacja: 27 września 2026